Meer en meer personen in de wereld oefenen deze vreemde choreografie afkomstig uit China uit. Deze bewegingen die aan het langzaam draaien worden uitgevoerd, zijn zowel nemen van afstand als betrokkenheid. Op bepaalde momenten schijnen de adepten van taijiquan tegen een onzichtbare vijand te strijden, op anderen, zij schijnen met onzichtbare krachten/energiebronnen te spelen. Deze langzaamheid, deze onverschilligheid interpelleert de gehaaste man, brengt hem in de war. De blik die zich legt en zichzelf opent aan dit ongewone ritme is geroerd door de harmonïe en de evenwicht ingegelossen. De ontspannen gezichten, de innerlijke glimlachen weergeven het plezier van te verplaatsen, de vreugde te weer wonen en om zijn lichaam voelen, zonder zorg voor maatregel te, zonder bezorgdheid van prestatie.

Het genoemde van de verschillende bewegingen - de witte hijskraan ontplooit zijn vleugels, slang kruipt, de gelden haan houdt zich op een poot, de tijger overlappen, enz - wijst op de shamanic wortels van deze kunst. Taijiquan antwoordt aldus op de zeer huidige zorg om bij de krachten van leven aan te sluiten die ons verlevendigen en met de standen van bewustzijn dat het mogelijk maakt om in het denkbeeldige te reizen. Deze praktijk die noch specifiek kostuum, noch materieel geavanceerd, noch bijzondere ruimte verzoekt ontdooit perfect in het dagelijks.